“HBthuis in de zon”, waar wensen en mogelijkheden eindelijk samenkomen.

Deze tekst schrijf ik vanaf ons favoriete strandje bij Cala Vedella op Ibiza. Al zo’n twintig jaar dromen we van een vaste bestemming met een stabiel, droog klimaat waarin ik me met hEDS vaker goed kan voelen. In de afgelopen tien jaar hebben we honderden hoogbegaafden ontmoet die vergelijkbare klachten hadden, waarbij vaak een verband werd gelegd met de luchtvochtigheid in Nederland. Hierdoor werden onze plannen steeds concreter. In oktober zette ik de eerste echte stap: ik liep een makelaarskantoor binnen – toevallig hier om de hoek, ook in Cala Vedella.

Voor de aankomende winter had ik verschillende appartementen kunnen huren. Prachtige locaties, zeker geschikt om met de kinderen van HBplus te overnachten. Maar op het moment van bezichtigen regende het enorm. Cala Vedella ligt naast Es Vedra, waarvan wordt gezegd dat de energie je in contact brengt met jezelf en je innerlijke kracht. Maar het eiland werd overspoeld door regen, mijn lichaam deed pijn, en ik verloor de focus om door te zetten. Bekende signalen van uhb’ers bij hoge luchtvochtigheid. Voor mij dé reden om het toch niet te doen. Bovendien viel het direct op hoeveel er níet te doen is op een eiland dat volledig is ingericht op zonnig weer. We parkeerden het plan, en vertrokken in december met een groep kinderen van HBplus naar Portugal.

Die ervaring in Portugal zal ik nooit meer vergeten. Het was zó fijn dat we in januari nog eens teruggingen, deze keer zelfs voor drie weken. Het droge klimaat zorgde voor meer focus op schoolwerk; in de ochtend hadden ze alles al af, waardoor er in de middag ruimte was voor leuke activiteiten. We konden zelfs lange hikes doen met kinderen die normaal weinig energie hebben of stijve spieren. ’s Avonds waren ze moe, maar voldaan – en zelfs toen konden ze nog wat schoolwerk oppakken. We vonden samen al snel een mooi ritme. Sommige kinderen kwamen voor korte tijd, maar één cliëntje gaf me echt het laatste zetje: zij zou de volgende ochtend terugvliegen, maar wilde niet weg. Huilend nam ze afscheid van het strand, de zwembaden en ons gehuurde huisje. Want thuis, zei ze, zou ze nooit meer de focus hebben die ze hier juist zó lekker had gevonden. En het hiken, dat hier moeiteloos ging, zou thuis nooit kunnen. Ik hield haar snikkend vast, en dacht alleen maar: hoe gaan we dit nou voor je oplossen, lieve schat…
Met een IQ dichter bij de 200 dan de 145, maar nooit echt kunnen functioneren naar je potentieel — dat is zó pijnlijk. Zeker als het opeens wél lukt, voor even. Ik voelde haar verdriet door mijn hele lijf en wist: ik moet alles op alles zetten om haar dit vaker te kunnen laten ervaren.

We namen Portugal serieus in overweging, maar de huizenprijzen zijn daar aanzienlijk hoger dan in Spanje, en het is een stuk verder rijden met de auto. Mijn nicht, die in december en januari met haar camperbus bij ons langskwam, vertelde dat de omgeving rond Alicante goed bereikbaar is en qua luchtvochtigheid misschien zelfs stabieler is dan Portugal. Arno ging daarna googelen en kwam uit op Murcia – daar zou het beste klimaat zijn. We vonden een veelbelovend pand in La Azohia, en zo werd een nieuw plan geboren: vliegen naar Alicante en het gebied tussen Alicante en La Azohia per scooter verkennen. Daar hadden we inmiddels een bezichtiging gepland.

Samen met A. (14) ben ik in maart op pad gegaan. En dat was écht een uitdaging, haha! We vertrokken met stijve lichamen uit Nederland, maar de ochtend na de vlucht voelde alles weer soepel. Een wonderlijk verschil. En dat was maar goed ook, want we hadden de afstand wat onderschat. Toch hebben we geweldige dagen gehad, met veel humor. De bezichtiging verliep goed en we zagen het al helemaal voor ons: daar settelen, met alle kinderen die het nodig hebben. We deden een bod, en dat werd geaccepteerd. Je zou denken dat het verhaal daar eindigt. Niets bleek minder waar – het regelen van de financiering kost veel meer tijd dan gedacht.

Uiteindelijk konden we terecht bij onze eigen hypotheekadviseu

POLL:

Leuk Geweldig Medeleven