Dolores Leeuwin is bekend als presentatrice van o.a. het Klokhuis. In 2012 nam ze deel aan het televisieprogramma de nationale IQ-quiz. Tot haar eigen verbazing won ze deze quiz met de hoogste IQ-score (156) ooit in het programma. In mijn vorige blog sprak ik met Dolores over haar nieuwsgierigheid, zien en gezien worden en jezelf kunnen zijn. In dit blog nodigt Dolores je uit om je bewust te worden van de alom aanwezige controledrang en de invloed daarvan op ons onderwijs, werk en de maatschappij in het algemeen.
euwsgierige types: Dolores Leeuwin (48) presentatrice, actrice, sparpartner, dagvoorzitter en spreker
In deel I van dit interview vertelde je over het belang van gezien worden en hoe onze controledrang ons vaak hindert in het echt zien van de ander. Wat is de ideale manier om jou nieuwsgierig te maken naar iets wat jij nog niet ziet?
Ik ben niet zo’n iemand aan wie je alles kan verkopen. Het moet me echt intrinsiek motiveren en dat kan van alles zijn. Ik kan niet zo aangeven wat iemand moet doen. Als het me niet interesseert kan je me duizenden euro’s aanbieden maar dan ga ik het gewoon niet doen. Ik vind het wel interessant als ik zie dat mensen super gedreven en gepassioneerd zijn. Dan kan het over postzegels gaan en dan ben ik geboeid.
Wat dempt jouw nieuwsgierigheid?
Wanneer er te sterk gestuurd wordt. Ik vond geschiedenis als schoolvak heel leuk, omdat je over oorzaak-gevolg leert en hoe patronen zich herhalen. Ik had een hele leuke leraar: meneer van Andel. Wat ik lastig vond was dat onze nieuwsgierigheid tijdens de les zo gestuurd werd.
“Laat nieuwsgierigheid eerst ontstaan”
Ik zou liever hebben dat er gezegd wordt: We gaan nu alles leren over slavernij, verdeel dit onder elkaar en ga maar aan de slag. Ga vanuit je eigen ik dingen uitzoeken, daarna kom je terug en wisselen we samen uit wat we hebben geleerd. Dan blijft het bij mij veel beter hangen. Laat nieuwsgierigheid eerst ontstaan en daarna kunnen we zien wat de rode draad is.
Iedereen wil leren en zich ontwikkelen ook kinderen die niet goed in het systeem passen, dwars zijn of een leerbeperking hebben. Toch komen kinderen thuis te zitten; zoals mijn zoon toen hij nog maar zeven jaar oud was. Je komt dan in een mallemolen terecht met hoogopgeleide experts die stuk voor stuk hele goede bedoelingen hebben.Toch gebeurt het meer dan eens dat het hen niet lukt om een echte oplossing te bieden: een oplossing die het kind voorop zet in plaats van het systeem. Hoe kijk jij hier tegenaan?
Ja, ze zijn bang. Men denkt dat als je een opleiding en papieren hebt, dat je het cognitief en verstandelijk in de hand hebt. Als je het kan bedenken en testen, dan is het ook waar, maar daarmee wordt totaal voorbij gegaan aan het gevoel; de zijnskant van iemand.
Als jij me continu blijft vertellen wat ik allemaal niet goed doe, dan sta je continu op mijn rem en ga ik me toch weer aanpassen. Als het zijn niet goed is, dan gaat de rest niet functioneren of tot een bepaald punt en dan vallen kinderen uit. Er zijn namelijk geen andere mogelijkheden.
Interessant! Ik merk hetzelfde met nieuwsgierigheid en creativiteit in het hbo. Studenten die van nature nieuwsgierig en creatief zijn worden in mijn beleving niet gewaardeerd ondanks alle aandacht voor deze houding en vaardigheden.
Nee, want we zien dat niet als creatief, omdat we het niet kunnen meten en controleren. Je krijgt dan reacties als: Heel leuk dat je dat doet, maar ik wil dat je hier creatief bent, want dan kan ik er een normering aan hangen en jou een cijfer geven.
Cijfers vind ik trouwens de hel. Waarom geef je kinderen cijfers? Je bent dan geen vaardigheden aan het ontwikkelen, je bent alleen maar aan het vergelijken. Je vraagt continu: Kan je het nog? Ben je er nog? Ben je nog goed genoeg en binnen de norm?En dan vinden ze het gek dat die kinderen ontsporen of raar van school thuis komen. Als je kinderen allemaal op hun eigen niveau laat functioneren hoef je ze geen cijfer te geven.
“Je kan liefde ook niet meten toch accepteren we het allemaal”
Nieuwsgierigheid is ook geen meetbaar ding is. Het is een gevoelszaak. Eigenlijk zijn alle dingen die niet te meten zijn op cognitief vlak, ondergeschoven kindjes. Want als je het niet kan bewijzen dan zal het wel niet waar zijn. Ik gebruik graag het voorbeeld van liefde; liefde voor je partner of je kind. Je kan liefde ook niet meten en toch accepteren we het allemaal.
“Kinderen groeien op in een systeem dat hen afwijst”
Er moet niet alleen
